روزهای بهانه و تشویش

روزگار ترانه و اندوه

روزهای بلند بی فرجام

از فغان نگفته ها انبوه

روزگار سکوت و تنهایی

پی هم انس خویشتن گشتن

سال خوردن به کوچه های غریب

تیغ افسوس بر فراغ آوردن

من ازین خسته ام که می بینم

خاموشی هست و شب چراغی نیست

پشت دیوار های تو در تو هیچ سبزینه ای ز باغی نیست

***

روزهای دروغ و صدرنگی

پوچ و خالی ز دل سپردنها

روزهای پلید و دژخیمی

بر سر دار یار بردنها

روزگار هلاک بلبل ها جغد ها را به شاخه ها دیدن

روزگاری که نیست دیگر هیچ

در کت مردها پلنگیدن

 من ازین خسته ام که می بینم

خاموشی هست و شب چراغی نیست

پشت دیوار های تو در تو هیچ سبزینه ای ز باغی نیست

دانلود در ادامه مطلب

پ.ن (ارسال شده در : ساعت 06:37 دقیقه صبح یکشنبه در اوج ناراحتی و افسردگی )

این آهنگ حالمو خوب میکنه ،حیفم اومد به اشتراک نذارم

امروز پانزدهم بهمن 1390 شمسی

امروز تولد محمد علی فردین هست.

بزرگمرد،افسانه پرداز افسانه ای ...

دل خوشی از یاد رفته...

تو زنده ای مگه نه؟

فردین تولدت مبارک

پ.ن: این یکی از دوست داشتنی ترین آهنگ هایی که من گوش میدم،علاقه شدیدی به این شاهکار فرهاد(فرهاد زنده ست...عاجزم از نوشتن کلمه ی (م*ر*ح*و*م*)دارم...امیدوارم خوشتون بیاد و یا تجدید خاطره ی...)

پ.ن2:پست آمادست ! تا یک دقیقه دیگه ثبت مطلب و بازسازی وبلاگ رو فشار میدم!تو این مدت همش این رو گوش میدادم اما الان بوی عیدی رو دارم گوش میدم!اون رو هم خیلی دوست دارم.گوش کنید حتما!

توضیحاتی در باره ی این ترانه زیبا و جاودان:

ترانۀ «مرد تنها» (با صدای بی‌صدا)، با صدای «فرهاد مهراد» با ملودی آهنگی که بر متن فیلم سوار است، روی صحنه‌هایی که «رضا»، سوار بر موتورش، در شب‌زدگی خیابان‌های تهران می‌‌راند اولین ترانۀ متن فیلم است که شعرش را «شهیار قنبری» سروده. اولین شعر بدون وزن یا به اصطلاح «سپید» است که ترانه می‌شود.

در همان ایام «کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان»، قصۀ «ماهی سیاه کوچولو» از «صمد بهرنگی» را در اجرایی نمایشنامه‌ای، در دو صفحۀ گرامافون منتشر می‌کند. موسیقی فاصله و زیرصدای این نمایشنامه،  همان موسیقی فیلم «رضا موتوری» و ترانۀ «مرد تنها» ساختۀ «منفردزاده» است.

همزمانی انتشار «ماهی سیاه کوچولو» و ترانۀ «مرد تنها» با هم، این شایعه را هم بر زبانها می‌اندازد که منظور از «آن مرد با دست‌های فقیر، چشم‌های محروم، پاهای خسته» صمد بهرنگی است که در «شب بی‌تپش» و اختناق حاکم، «مثل یک کوه» ایستاد و عمرش «مثل یک خواب کوتاه» بود و «در آب افتاد». و «خاموش شد ستاره، افتاد روی خاک» هم اشاره‌ای است به «اولدوز و عروسک سخنگو»ی او. حکایت این ترانه اما آن‌گونه که سرایندۀ آن «شهیار قنبری» روایت می‌کند، چیزی جز این است.

توضیحات ترانه سرا (شهیار قنبری)

«این ترانه را بر موسیقی‌ی آفتابی‌ی «اسفندیار» نوشتم. فرصت نبود و ترانه‌ی مرد تنها، می‌بایست برای فیلم «رضا موتوری» آماده می‌شد. شبی تا سحرگاه، در بالاخانه‌ی شرکت سینمایی پیام حبس شدیم تا ترانه‌ی متن فیلم به دنیا بیآید.

روز پس از شب موعود، «مسعود کیمیایی» و علی عباسی، ترانه را شنیدند و پسندیدند.
این نخستین ترانه‌ی بی‌قافیه است. ترانه‌یی از جنس شعر معاصر. ترانه‌ی مرد تنها، ـ این صدای بی‌صدا ـ به سبب تازگی‌اش، برای من بسیار عزیز است.»

[دریا در من، گزینۀ ترانه‌های شهیار قنبری، نشر نکیسا (آمریکا)، چاپ اول 1995، ص. 41.]

متن آهنگ:

با صدای بی صدا،مثل یک کوه بلند

مثل یک خواب کوتاه...یه مرد بود...یه مرد

با دستای فقیر،با چشمای محروم

با پاهای خسته...یه مرد بود ...یه مرد

شب با تابوت سیاه نشست توی چشماش

خاموش شد...ستاره

افتاد روی خاک...

سایه‌ش هم نمی‌موند
هرگز پشت سرش؛
غمگین بود و خسته،
  تنهای تنها.

با لب‌های تشنه
 به عکس یه چشمه
  نرسید تا ببینه
  قطره
  قطره
 قطره‌ی آب
 قطره‌ی آب.

در شب بی‌تپش
 این‌طرف، اون‌طرف می‌افتاد تا بشنفه
  صدا
  صدا
  صدای پا
  صدای پا

دانلود در ادامه مطلب:

خوش اومدید خیلی

حدود سه سال میشه که وبلاگ دارم با همین موضوع(البته با چندتا آدرس)

این وبلاگ رو از تاریخ دی 90 ایجاد کردم واسه شماها!

تو همین آدرس جدید 88 مطلب(پست،نوشته...هرکدوم راحتی!)  تمام سعیمو میکنم که یه پست بذارم که ارزشش رو داشته باشه

ولی آدمه دیگه...تغییر میکنه تو موقعیت های مختلف الان شاید بخوام پست ها رو نگاه کنم اکثرشو پاک کنم ولی نمیکنم ، آدمه دیگه...بازم تغییر میکنه.ببینم شما چه نظری دارید راجب همون پست که از طریق گزارش هایی که سایت های مرجع بهم میدن متوجه میشم!پس فکرشو نکنید که اینا یه سلیقه شخصیه!

راستی اگه هر پست رو مساوی با یه پست بدونیم یعنی من :

هشتاد و نه بار به شما سلام کردم،شما جواب ندادید!

یعنی هیچی نگفتید!حرف زدم جواب ندادید!مثال از این بهتر؟

دریابید admin وبلاگتان را!

مثلا اومدم با شما ها زمستون و سر بکنم...